XXI Kongres Badaczy

wellbeing, badacze, wypalenie, profilaktyka

Jak dbać o siebie będąc badaczem. Czego uczą nas badacze trudnych tematów

Piątek, 23.X., godz. 12.20, sesja OSWAJANIE METODOLOGII
Zastanawiamy się, jak dbać o siebie w trudnych i niepewnych czasach. Badacze i badaczki trudnych tematów, takich jak przemoc i wykorzystywanie seksualne, nieustannie spotykają się w trudnymi sytuacjami i możemy uczyć się od nich, jak sobie z nimi radzić.
Jednym z wymagań bycia badaczem/badaczką to bycie otwartym/ą i empatycznym/ą. Jedocześnie te właśnie cechy to dodatkowe ryzyko związane z zanurzeniem się we wrażliwe dane, szczególnie te dotyczące przemocy wobec dzieci, wykorzystywania seksualnego. Dlatego szczególnie ostatnio w środowisku badaczy/ek tego tematu pojawiło się dużo inicjatyw dotyczących self-care i community care, dyskusji o tym, jak wspierać badaczy i badaczki oraz jak przeciwdziałać ich wypaleniu. Uważam, że wypracowane przez nich wskazówki mogą zostać wykorzystane w szerszym kręgu osób związanych z badaniami. Sytuacja pandemii, która wytrąciła nas wszystkich z codziennej równowagi i zachwiała wypracowanym poczuciem bezpieczeństwa, zbliżyła nas do tego stanu, w którym często znajdują się osoby pracujące w obszarze przemocy. Świat wydaje się wtedy mniej bezpieczny, a nasz wpływ na rzeczywistość bardzo ograniczony. Co można wtedy zrobić? Przede wszystkim zadbać o siebie (self-care) i o siebie nawzajem (community care). W swoim wystąpieniu zaproponuję rozwiązania bazujące na doświadczeniu badaczek i badaczy z obszaru przemocy i wykorzystywania seksualnego. Musimy stworzyć przestrzeń, w której wszyscy możemy być wrażliwi. Zapytaj swoich pracowników: Jak było? Jak się czujesz? Nic ci nie jest? Potrzebna jest przestrzeń na dbanie o siebie, rozmawianie o emocjach, problemach, itd. Żeby badacze i badaczki nie żyli tylko pracą.
Guidelines for the prevention and management of vicarious trauma among researchers of sexual and intimate partner violence, SVRI, https://svri.org/sites/default/files/attachments/2016-06-02/SVRIVTguidelines.pdf Coles J, Astbury J, Dartnall E, Limjerwala S. A qualitative exploration of researcher trauma and researchers’ responses to investigating sexual violence. Violence Against Women. 2014;20(1):95‐117. doi:10.1177/1077801213520578 Adrienne Whitt-Woosley & Ginny Sprang (2017): Secondary Traumatic Stress in Social Science Researchers of Trauma-Exposed Populations, Journal of Aggression, Maltreatment & Trauma, DOI: 10.1080/10926771.2017.1342109 Coles, J. Y., & Mudaly, N. (2010). Staying safe: Strategies for qualitative child abuse researchers. Child Abuse Review, 19, 56 – 69. https://doi.org/10.1002/car.1080 Gill Hubbard , Kathryn Backett-Milburn & Debbie Kemmer (2001) Working with emotion: Issues for the researcher in fieldwork and teamwork, International Journal of Social Research Methodology, 4:2, 119-137
Jedną z podstaw odpowiedzialnych decyzji jest świadomość tego, jak czują się moi pracownicy. Dlatego temat wspierania i dbania o dobrostan badaczy, ale także innych pracowników jest kluczowy dla skutecznego zarządzania. Chciałabym, żeby ten temat był jednym z ważniejszych aspektów odpowiadania na pytanie, jaką rzeczywistość chcemy tworzyć po doświadczeniu pandemii.
Joanna Włodarczyk
badaczka, koordynatorka działu badawczego, Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę
Socjolożka, absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego. Od 2009 roku pracuje w Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Od 2011 roku jest koordynatorką Działu Badawczego FDDS. Od 2012 roku prowadzi sekretariat redakcji kwartalnika naukowego „Dziecko krzywdzone. Teoria, badania, praktyka”. Ukończyła Szkołę Trenerów House of Skills. Autorka publikacji  z zakresu problematyki krzywdzenia dzieci.